fbpx

มอดินแดงแห่งความหลัง

แด่ผู้อันเป็นที่รัก และการจากลา ชั่วนิรันดร์ อันเป็นจุดหมายของสรรพมนุษย์

 

“แด่ผู้อันเป็นที่รัก และการจากลาชั่วนิรันดร์ อันเป็นจุดหมายของสรรพมนุษย์”

คำร้อง สุทธิชัย อนัมบุตร /สมศักดิ์ วิรุฬผล /ทำนอง สิทธิพร ศรีสง่า

อกเอ๋ยเคยชมเคยชิดเคยเชยเคยใกล้
ครั้นก่อนแต่ไรฝากหัวใจเฝ้ารักรำพัน
ถิ่นสุขสันต์ดังวิมาณหนือคำจำนรรจ์
ร่มสวรรค์ดั่งฟ้านั้นเสกสรรประทาน

ยามนี้จำไกลดวงใจของฉันหมองไหม้
แสนเศร้าฤทัยสุดหักใจหลงรักไม่คลาย
แต่ก่อนนั้นความสัมพันธ์เคยแนบแอบกาย
หักใจไม่วายอยากเยี่ยมกรายหายเศร้าระทม

มอดินแดงยามนี้คืนนี้เดี๋ยวนี้คงเศร้า
ทุกค่ำเช้าแสนปวดร้าวเมื่อเราจากกัน
ครั้งก่อนเคยภักดิ์ร่วมใจรักร่วมใจกัน
เคยร่วมฝันเพื่อสร้างสรรค์สวรรค์แดนดิน

ขื่นขมตรอมตรมระทมยังหวนรำพึง
ครั้งหนึ่งเคยตรึงเคยคะนึงซาบซึ้งวิญญา
ร่มกาลพฤกษ์เฝ้าแต่นึกไม่หวนคืนมา
แสนเศร้าอุราสุดปรารถนาใฝ่หามาชม

สิ่งหนึ่งที่พี่ได้แสดงให้น้องเห็นอยู่เสมอคือ การใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุขอย่างที่เราต้องการ

Total
0
Shares

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Related Posts
Read More

ชีวิตต้องซับซ้อน

บนบริบทของวิถีชีวิตในมุมมองของความเพ้อฝันหลายคนมักหยิบยกเอากล่าว ปรัชญา หรือแนวคิด ที่เรียบง่าย มาอธิบายถึงชีวิตที่มีความสุข หลายครั้งเราได้เห็นการหยิบยกเอาความ เรียบง่ายเป็นแก่นสาร ความไม่มี คือสิ่งที่ปรารถนา คืออุดมคติ แต่ในความเป็นจริงในขณะที่สังคมเคลื่อนที่ไปด้วยปัจจัยหลากหลายรูปแบบไม่ใช่แค่ 4 อย่าง อย่างที่เราสั่งสอนกันมา เมื่อได้เรียนรู้ก็จะรู้ว่าชีวิต ไม่เคยง่าย เพราะชีวิตยิ่งยาก เราก็จะได้เรียนรู้…
Read More

I MISS U

ในบางวันที่ได้ใช้เวลากับตัวเอง บางครั้งทำให้นึกถึงบางเรื่องที่เราควรจะทำแต่ยังไม่เคยทำสักที กว่าจะมาเป็นเราได้ในทุกวันนี้ เราผ่านอะไรมาบ้าง? ตลอดเวลาตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาบนโลกใบนี้ มีคนๆนึงที่เรารักเค้ามากที่สุด และเค้าก็รักเรายิ่งกว่าใครๆในโลกนี้ หลายครั้งในช่วงของชีวิตผมรู้สึกว่าผมโชคดีกว่าใครๆมากมาย ที่มีเธอเคยดูแล เธอคือคนที่คอยสอนให้พูด หัดให้เดิน สอนให้กินข้าวเองได้ สอนให้ใช้ตะเกียบ เธออยากให้เราอิ่มก่อนเธอ กินอาหารที่ดีกว่าเธอ เธอเคยบอกว่าให้เรากินก่อนแล้วที่เหลือให้เธอกินก็ได้ เธอเป็นคนสอนเราทำกับข้าว เพราะเธอห่วงว่าวันไหนที่เธอไม่อยู่จะไม่มีใครทำกับข้าวให้กิน…